Monday, January 27, 2014

மரத்தடி சிறுசுங்க – 2



அன்று இருவரையும் சனி சுட்டெரிக்க போகின்றதென்று அவர்களுக்கே தெரியாது போல. அவ்வப்போது காந்தத்தின் ஒரே துருவங்கள் போலவும் வேறு துருவங்கள் போலவும் பிரிந்தும் ஒட்டியும் இருப்பவர்களை அன்று ஒரு பெரும் சண்டை வாட்டி எடுத்தது. காரணம் ஒரு வரி காகித்தில் எழுதி விடலாம். ஆனால் இளமைக்கே உரிய வேகமும் அகம்பாவமும் சேரும் போது?

புகைந்தது எரிவது போல, முறைத்தவர்கள் திட்டி, கத்தி, ஒரு சிறிய கைகலப்பு வரை சென்றுவிட்டது. இரண்டு இதயங்களையும் பிண்ணி இருந்த நாளங்கள் எல்லாம் அறுந்து விட்ட உணர்வு இருவருக்கும்! அவர்கள் அறையில் இருந்து சோர்வாக ராமு வெளியில் வந்தான். கோபம், எரிச்சல் எல்லாம் தாண்டி ஒரு கப்பல் கவிழ்ந்த விரக்தி, சோகம்.
அவர்களின் பல வாழ்க்கை அம்சங்களை மேலிரிந்து ரசித்த அந்த பலா மரத்தடியில் தஞ்சம் புகுந்தான். வழக்கமாக அவர்கள் அம்மா அவர்களின் சண்டைகளை கண்டு கொள்வதில்லை. இன்று அடித்துக் கொள்பவர்கள் நாளை நண்பர்களாக தோளில் கை போட்டுக் கொள்வார்கள் என்று அவளுக்கு தெரியும்.

ஆனால் ராமுவுக்கோ அன்றைய சண்டை பற்றிய வேறு ஒர உணர்வு இருந்தது. ஏதோ ஒரு கண்ணாடி ஜாடி உடைந்து போன உணர்வு! செய்வதறியாது அலைபேசியை எடுத்து அவன் விரல்கள் பண்பலையை சுழற்றியது.

“என்ன பெத்த ஆத்தான்னு எசையெடுத்து பாத்தா இருக்குறது ஒரே ஒரு மூகாம்பா...”

பாடலை கேட்டபடி வானத்தை வெறித்து கொண்டிருந்தான்.

“இந்த அண்டத்தை உண்டாக்கி அதில் மண்ணுருண்டை செஞ்சு உள்ள எனக்கும் உனக்கும் எடம் குடுத்தா மூகாம்பா...”

அவன் உள்ளிருந்த வெற்றிடத்தை அந்த வானம் நிரப்பி கொண்ட உணர்வு அவனுக்கு. பாடல் ஏதோ விரக்தி கலந்த பாடல்தான் – ஆனால் அன்று அவன் அலைவரிசையோடு அது ஒத்து போக ஏதோ ஒரு வினோதமான அமைதி பரவத்தொடங்கியது அவனுள்.

“மன்னில் வாழப்பிடிக்கலையே மூகாம்பா... எனக்கு உன்னை விட்டா யாருமில்லை மூகாம்பா!”

அவன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் விழத்தொடங்கியது.

முதலில் இருந்த விரக்தி அவனுள் இப்போது இல்லை. இந்த சண்டையும் கடந்து போகும் என்ற தெளிவு பிறந்த்து அவனுள்.

No comments:

 
Web Analytics