Wednesday, November 30, 2016

அசாத்திய திறமை

தற்போது தொடர்ச்சியாக சில பாடல்களை முனுமுனுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

முதலாக வீரம் படத்தில் “ரதகஜ” பாடல். பாடலில் வரும் தமிழ் முதல் ஆச்சர்யம். அப்பழுக்கில்லாத தமிழ். முன்னமே எந்த சூழ்நிலையில் இந்த பாடல் வரும் என்று தெரிந்ததால் (”யாரா இருந்தாலும் … என்னை தாண்டி!!!”) அந்த தீவிரமும் பாடலுடன் தொத்திக்கொண்டு ஒருவித போதை வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

அடுத்து தாரை தப்பட்டையில் பாருருவாய பாடல். பல வருடங்களுக்கு முன் பாரதி படம் வந்த பொழுது அந்த பாடல்களை கேட்ட ஒருத்தர் ‘புண்ணியமா போகும், பாரதியின் எல்லா பாட்டையும் ராஜாவை டியூன் போட்டு கொடுக்க சொல்லுங்கப்பா’ என்று எழுதி இருந்தார். இந்த பாடலை கேட்ட வேறொருவர் அதையே ‘திருவாசகம் பாட்டு எல்லாத்தையும் ராஜாவை டியூன் போட்டு கொடுக்க சொல்லுங்கப்பா' என்று உருக்கமாக வேண்டுகோள் விதித்திருந்தார். இசையும் உணர்வும் ஒன்றுக்கொன்று ஒத்து போகும் வகையில் கலந்து லாவகமாய் வருவது ராஜாவின் இசையில் தான் அதிகம். அதிலும் ‘அடியவர் தொகை நடுவே’ என்று அந்த பாடகி (யார்?) பாடும்பொழுது குரலுடன் நம் உணர்வும் உருகி கண்ணீராகி விடுகிறது. இதைவிட பக்தியை இசையாக  உருக்கி செவி வழி புகுத்தி இசையை பக்தியாக மீண்டும் புகுத்த முடியுமா? ராஜாவுக்கும் மாணிக்கவாசகருக்கும் கொடி நன்றிகள்.

மூன்றாவதாக அதே தாரை தப்பட்டையில் வரும் தீம் பாடல். முன்னது பக்தி என்றால் இது முழுக்க திகிலடிக்கிறது! அதிலும் ஆலாபனையில் தாரை மேலோங்கும் பொழுது ஈடு கொடுக்கும் விதமாக தப்பட்டை உச்சஸ்தாயியில் இழுத்து கொண்டு போவது உள்ளே பிரட்டி எடுக்கிறது. இது முழுக்க தாரை மற்றும் தப்பட்டையில் மட்டும் ராஜா செய்திருக்கிறார். என்ன அசாத்திய திறமை. எனது தொழில் இல்லை வேலை என்று வரும் பொழுது இந்த திறமையில் பத்தில் ஒரு பங்கு நான் வெளி கொண்டு வந்தால் என் பணி முழுமை பெற்றது எனலாம்.

கடைசியில் நான் எதிர்பார்க்காத ஒரு இசையாளர் (செயன் ரோல்டன்?). ஜோக்கர் படத்தில் செல்லாம்மா என்ற பாடல். அற்புதமான நுண்ணுணர்வு பதியும் பாடல். அதற்கு இணக்கமாக பின் தாளத்தை அவர் தவிர்த்தது ஏற்பாக இருந்தது. அந்த இந்தி வரிகளின் நோக்கம் புரியவில்லை. படம் பார்த்த பொழுது கூட சூழ்நிலைக்கு தேவையாக தெரியவில்லை. கேட்க புதிதாக இருக்கும் என்று கொர்திருக்கலம்.  பாடல் தரத்திற்கு இதெல்லாம் தேவை இல்லை.

Monday, November 03, 2014

அட்டக்கத்தியும் இல்லை வெட்டுக்கத்தியும் இல்லை

சினிமாத்தனம் (அதாவது பணம் பண்ணும் மசாலா) மற்றும் நியாயமான சமுதாய கோபம் என கலந்த கலவையாக வந்துள்ளது கத்தி.


வியாபார ரீதியாக சினிமாத்தனம் இல்லாமல் சினிமா செய்வது சுலபம் அல்ல என்று எடுத்துக்கொள்வோமா? அவார்டு, அல்லது ரசனை என வந்த சுவடு தெரியாமல் போன படங்கள் எத்தனை? ஒரு தயாரிப்பாளருக்கும் ஒரு நடிகருக்கும் ஒரு இயக்குநருக்கும் போட்ட முதல் கிட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கி இருப்பது நியாயமானதாகவே படுகிறது. எல்லா படங்களும் அந்திமந்தாரையாகவோ தலைமுறைகள்' ஆகவோ இருக்க நாம் விருப்பப்படுவது நியாயம் இல்லை. அப்படியே இருந்தாலும் நேர்மையாக எத்தனை பேர் அதை அதே விருப்பத்துடன் பார்ப்பார்கள்? மேலும் ரசிகன் மற்றும் குஷி வகையராக்கள் கல்லா கட்டியபோது தூக்கப்படாத கத்திகள் ஒரு நியாயமான நிலவர ரீதியில் சரியான பிரச்சனையை கையில் எடுக்கும்போது தூக்கப்படுவது நியாயமாக படவில்லை.


சரி – சினிமாத்தனம் பரவாயில்லை என்று ஒத்துக்கொண்டால் அடுத்து நாம் பார்க்க வேண்டியது இதில் முருகதாஸின் கோபம் நேர்மையானதா இல்லை இது வெறும் வியாபார யுக்தியா என்பது தான். இதில் பொதுவான முடிவு ஏதும் இல்லை. படத்தின் அடி உணர்வுகளை உணர்ந்தவர்கள் தன்னிச்சையாக எடுக்க வேண்டிய முடிவு இது. அந்த வகையில் நான் எனது முடிவை மட்டுமே முன்வைக்க முடியும். இது தர்க்க ரீதியாக அலசி எடுக்கப்பட்ட முடிவு அல்ல. நான் பார்த்த வரையில், அதுவும் குறிப்பிட்ட சில காட்சிகளின் துணிச்சலும் வெறியும் கண்ட போது அந்த கோபம் நேர்மையானதாகவே பட்டது. ஆனால் இந்த இயக்குநர் நேர்மையானவர் என்று பொதுவான கருத்து படிய முருகதாஸுக்கு இன்னும் நேரம் பிடிக்கும். எனது ஒரே வேண்டுகோள் – பணம் செய்யும் யுக்தி அவருக்கு நன்றாக தெரியும். அவரது முந்தைய படங்கள் அதை நன்றாக நிரூபித்து விட்டன. அதற்காக மட்டுமே படம் செய்வது தவறும் இல்லை. ஏனென்றால் ரசிகனின் பொழுதுபோக்கிற்காக அவன் கொடுக்கிற விலை எது என ஒரு நேற்மைறையான, சொல்லப்படாத ஒப்பந்தம் அதில் உள்ளது. ஆனால் இந்த பொழுதுபோக்கிற்கான சரக்காக கீழ்தட்டு மக்களின் உயிர் வலியை சரக்காக ஏற்ற வேண்டாம் என்பதுதான். அவரின் அடிப்படை நோக்கம் அவருக்கே வெளிச்சம்.


சரி இவற்றை கடந்து இந்த படத்தில் இன்னும் சில நெருடல்கள் உள்ளன.


முதலில் விஜய் – சில காலம் முன்னதாக கொக்ககோலாவிடம் கத்தை கத்தையாக பணம் வாங்கிக்கொண்டு சிரித்த முகத்தோடு கையில் கொக்ககோலா பாட்டிலோடு அவர் போஸ் கொடுத்தை அவர் மறந்து விட்டாரா என தெரியவில்லை. படத்தில் நடிக்கும்போது இது அவரை நெருடி இருக்க வேண்டுமே? இதில் படம் வேறு நிஜ வாழ்க்கை வேறு என்ற வாதத்திற்கே இடமில்லை. அதுவும் இப்படி மக்களை தட்டி எழுப்புகிறேன் என்று கிளம்பி இருக்கும் படங்களுக்கு. இல்லடா, கல்லாதான் கட்டுறோம். புரியாம நீங்கதான முறுக்கிட்டு திரியிரீங்க என்று சொல்கிறீர்களா? தெளிவாக இலைமறை காய்மறை இல்லாமல் சொல்லிவிடுங்கள். அடுத்த முறை உங்கள் படத்தை எப்படி எடுத்து கொள்வது என்று உங்கள் ரசிகர்களே முடிவெடுக்கட்டும்.

அதுவும் இது போன்ற முன்னனி ஹீரோக்களின் தாக்கம் – அவர்களின் ஸ்டைல், வசனங்கள் – படத்தை தாண்டி அவனது ரசிகனிடம் ஒரு பெரிய அளவில் செயல்படுகிறது என்பதை நன்று அறிந்திருக்க வேண்டும். சினிமாவில் பேசியது சினிமாவோடு போச்சு என்று விஜயால் சொல்ல முடியாது. ஏனேன்றால் இந்த தாக்கம் இவரது அடுத்த படித்தின் முன்மூலதனமாக போவதால்... அதனால் இந்த முரண்பாடிற்கு அவர் ஏதேனும் விளக்கம் கொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும். என்ன விளக்கம் கொடுக்கலாம்?

1.       கொக்ககோலா விளம்பரம், நான் வாழ்க்கையில் செய்த தவறு. அதில் பற்ற பணத்தை நான் சொந்த நோக்கத்திற்கு பயன் படுத்த வில்லை என்று...

2.       இல்லை... நான் கோலாவிற்கு எதிரி இல்லை. மக்கள் வாழ்வாதரத்தை உறிஞ்சும் வர்த்தக இயந்திரத்திற்கு தான் எதிரி என்று சொல்லலாம். இது தர்க்க ரீதியாக சரியான பதில். (Politically Correct answer)

3.       இல்லை.... இது முழுக்க முழுக்க முருகதாஸின் படம் – உங்கள் பாராட்டுக்கள் அல்லது கல்லடிகள் எல்லாம் அவரையே போய் சேரட்டும் என்று கழண்டு கொள்ளலாம்.

இவற்றில் எது ஏற்புடையது என்பதை அவரின் கடைக்கோடி ரசிகனே தீர்மானிக்கட்டும்.


அடுத்த நெருடல் – தமிழ்நாட்டில் ஆறு ஜீவநதிகள் வற்றிப்போய் வருடங்கள் ஆகின்றன. 2025ல் தமிழ்நாடு பாலைவனம் ஆகிவிடும் என்று ஐ.நா சொல்கிறது. இப்படி பாதாளத்திற்கு செல்லும் மாநிலத்தின் பிரச்சனையை மேம்போக்காக ஒரு கோலா கம்பெனியின் தலையில் கட்டி விடுவதும், பொதுவாக "கார்ப்பரேட்" என்னும் வார்த்தைக்கு ராத்சத முலாம் பூசுவதும் சரியாக படவில்லை. சினிமாவில் ஒரு வெளி எதிரி இருப்பது கதைக்கும் ஹீரோவுக்கும் சுலபம். கொத்திது எழவும், எதிரியை வீழ்த்திவிட்டு பிரச்சனை முடிந்தது என்று ஆனந்த கண்ணீர் விடவும் முடியும். நிஜ நிலவரம் அப்படியா உள்ளது? வருடக்கணக்காக புழுக்கள் மாதிரி மக்கள் தொகையை பெருக்கி விட்டும், இருக்கும் நீர் நிலைகளை ஒரு அறிவு மற்றும் பக்தி ஏதுமின்றி, சீரழித்து சாகடித்துவிட்டும் "கார்ப்பரேட்"டை பார்த்து கை காட்டுவது எப்படி சரியாகும்?


அதே நேரத்தில், இந்த படத்தில் காட்டி இருக்கும் சூழ்நிலை நிஜமாகவே இந்தியாவில் ஒரு கிராமத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த சுட்டியை பாருங்கள். அதை எடுத்து காட்டி இருப்பது இந்த படம் செய்த வேலை. அதை ஒரு பின்னோட்ட செய்தியாகவும் காட்டி இருக்கலாம்.


இந்த பதிவு இந்த படத்தால் எழுதப்பட்டதுதான். இந்த படத்தை சாடியும் பாராட்டியும் வந்த பதிவுகள் அதனால்தான். இந்த பிரச்சனை அலசப்படுவதும் ஒரு அதிகப்படியான மக்களின் கவனத்தில் வந்ததும் இந்த படத்தால் தான். இந்த விழிப்பை நிரந்தர செயலாக கொண்டு வருவது நம் கையில் தான் உள்ளது. நாம் கோலா கம்பெனியிடம் ஏமாற தேவையில்லை. அதே நேரம் கோலா கம்பெனியை வெளியேற்றினால் வாழ்க்கை வளமாகிவிடும் என்பது சிறுபிள்ளை சினிமாத்தனம்.


இதையெல்லாம் தாண்டி நான் இந்த பதிவில் இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கொண்டது முருகதாஸின் கோபத்தில் ஒரு நேர்மையின் இழையை பார்த்ததுதான். அது பொய்யாகாது என்று நம்புகிறேன்! இன்னொரு விஷயம் இப்படி மக்கள் பிரச்சனை வரும்போதும அரசும் போலிஸும் செய்ய வேண்டியதை செய்யும் என்ற நம்பிக்கை மக்களுக்கு வர முருகதாஸுக்கு எடுக்கம் நேரத்தை விட அதிகமாகும்! ஏனென்றால் தமிழ்நாட்டு அரசியல் மற்றும் போலீஸ் சரித்திரம் சுயநல சரித்திரமாகவே இருந்துள்ளது.

Monday, January 27, 2014

மரத்தடி சிறுசுங்க – 2



அன்று இருவரையும் சனி சுட்டெரிக்க போகின்றதென்று அவர்களுக்கே தெரியாது போல. அவ்வப்போது காந்தத்தின் ஒரே துருவங்கள் போலவும் வேறு துருவங்கள் போலவும் பிரிந்தும் ஒட்டியும் இருப்பவர்களை அன்று ஒரு பெரும் சண்டை வாட்டி எடுத்தது. காரணம் ஒரு வரி காகித்தில் எழுதி விடலாம். ஆனால் இளமைக்கே உரிய வேகமும் அகம்பாவமும் சேரும் போது?

புகைந்தது எரிவது போல, முறைத்தவர்கள் திட்டி, கத்தி, ஒரு சிறிய கைகலப்பு வரை சென்றுவிட்டது. இரண்டு இதயங்களையும் பிண்ணி இருந்த நாளங்கள் எல்லாம் அறுந்து விட்ட உணர்வு இருவருக்கும்! அவர்கள் அறையில் இருந்து சோர்வாக ராமு வெளியில் வந்தான். கோபம், எரிச்சல் எல்லாம் தாண்டி ஒரு கப்பல் கவிழ்ந்த விரக்தி, சோகம்.
அவர்களின் பல வாழ்க்கை அம்சங்களை மேலிரிந்து ரசித்த அந்த பலா மரத்தடியில் தஞ்சம் புகுந்தான். வழக்கமாக அவர்கள் அம்மா அவர்களின் சண்டைகளை கண்டு கொள்வதில்லை. இன்று அடித்துக் கொள்பவர்கள் நாளை நண்பர்களாக தோளில் கை போட்டுக் கொள்வார்கள் என்று அவளுக்கு தெரியும்.

ஆனால் ராமுவுக்கோ அன்றைய சண்டை பற்றிய வேறு ஒர உணர்வு இருந்தது. ஏதோ ஒரு கண்ணாடி ஜாடி உடைந்து போன உணர்வு! செய்வதறியாது அலைபேசியை எடுத்து அவன் விரல்கள் பண்பலையை சுழற்றியது.

“என்ன பெத்த ஆத்தான்னு எசையெடுத்து பாத்தா இருக்குறது ஒரே ஒரு மூகாம்பா...”

பாடலை கேட்டபடி வானத்தை வெறித்து கொண்டிருந்தான்.

“இந்த அண்டத்தை உண்டாக்கி அதில் மண்ணுருண்டை செஞ்சு உள்ள எனக்கும் உனக்கும் எடம் குடுத்தா மூகாம்பா...”

அவன் உள்ளிருந்த வெற்றிடத்தை அந்த வானம் நிரப்பி கொண்ட உணர்வு அவனுக்கு. பாடல் ஏதோ விரக்தி கலந்த பாடல்தான் – ஆனால் அன்று அவன் அலைவரிசையோடு அது ஒத்து போக ஏதோ ஒரு வினோதமான அமைதி பரவத்தொடங்கியது அவனுள்.

“மன்னில் வாழப்பிடிக்கலையே மூகாம்பா... எனக்கு உன்னை விட்டா யாருமில்லை மூகாம்பா!”

அவன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் விழத்தொடங்கியது.

முதலில் இருந்த விரக்தி அவனுள் இப்போது இல்லை. இந்த சண்டையும் கடந்து போகும் என்ற தெளிவு பிறந்த்து அவனுள்.

Tuesday, July 09, 2013

மரத்தடி சிறுசுங்க - 1

ராமு, சோமு - பெயர் மட்டும் இல்லீங்க - ஆளுங்க கூட பாக்க ஒரே மாதிரி இருப்பாங்க. சின்ன பசங்களும் இல்ல, வளர்ந்தவங்களும் இல்ல - ஒட்டி வந்த ரெட்ட சுழி ரெட்டைங்க! இந்த மாதிரி ஒருத்தர வெச்சுக்கிட்டே எங்கம்மா பட்ட கஷ்டம் எனக்குத்தான் தெரியும் ;-), ரெண்டு பேர் இருந்தா! அதுலேயும் அவங்க வீடு கொஞ்சம் விசாலமானது. வீட்டு வாசல்லெயே ஒரு பலா மரம். போதாததுக்கு அப்பா ஒரு பெரிய சேர் வேர அடியில போட்டு குடுத்துட கேக்கணுமா? ஹாட் சாக்லேட் குடிக்குறதுலேந்து சிறுசு-பெருசு பேசுற வியாக்கியானம் எல்லாம்  இது அடியில தான். ஒன்னா பொறந்தா ஒத்துமைன்னு நெனக்க வேண்டாம். அடிதடி உண்டு, வாய் சண்டை உண்டு - ஆனா இதெல்லாம் தாண்டி ஒன்னா பொறந்த நண்பர்கள்! எல்லாருக்கும் அமையாது. ரெண்டு பேரும் பேசுற பேச்செல்லாம் ஒரு சமயம் கொழந்தத்தனமா இருக்கும் - ஒரு சமயம் பெரிய மனுஷத்தனமா இருக்கும், பல சமயம் நட்பு கலந்த ஒரு உற்று நோக்கு பார்வையா இருக்கும். எப்படி இருந்தாலும் சுவாரஸ்யமா இருக்கும்!!



ராமு மொபைல் போனில் பண்பலை ரேடியோவை நோண்டிக்கொண்டிருக்க, மேலே அணில் சத்தத்தோடு ஒரு பாடல் ஒலித்தது.

"...வானமும் பூமியும் போலே சேர்ந்து வாழலாம்..."

சோமு: என்னடா அது விநோதமா இருக்கு? அது எப்படி வானமும் பூமியும் போலே சேர்ந்து வாழ முடியும்? கையிலே பேனா இருந்தா இசைக்கு வர்ற மாதிரி என்ன வேணும்னாலும் எழுதலாமா?

ராமு: ஒரு வேளை அவர் வேற அர்த்தத்துல எழுதி இருக்கலாமோ?

சோமு: அப்படீன்னா?

ராமு:சாயங்காலம் தூரத்துல பாத்தா வானமும் பூமியும் முத்தம் கொடுக்குற மாதிரி இருக்குல்ல, அந்த மாதிரி!

சோமு: பலே! ஆனா இது கேக்கறவங்களுக்கு புரியனுமே?

ராமு: புரிய வேண்டாம், கேக்கும் போது கவிதை மாதிரி இருந்தா போதும்!

சோமு: இல்ல, மழை பெய்யும் போது வானமும் பூமியும் சேந்து தானே இருக்கு? அந்த மாதிரி?

ராமு: அப்ப மழை என்ன?


சோமு: இவங்களை சேக்குற காதல்....

ராமு: நோட் பண்றா... நோட் பண்றா....கவதை 991 - நாளைக்கு இதல்லாம் யூஸ் ஆகும்!!

சோமு: கவிதைக்கு பொய்யழகுன்னு சும்மாவா சொன்னாங்க!

"... டுமீலு டுமீலு டும்மாங் டும்மாங்கெய்யா..."

ராமு: (வக்கித்துப்போய்) இது என்ன கவிதை?

சோமு: டேய், மொதல்ல அதை ஆஃப் பண்ணுடா!!

அம்மா அப்போது  சுடச்சுட ஹாட் சாக்லேட் கொண்டு வர ரெண்டு பேரும் உற்சாகமானார்கள்.

அம்மா: "ரெண்டு பேரும் என்ன பேசிட்டு இருக்கீங்க?

ராமு: "பலா பழத்தை அணில் எப்படி சாப்புடும்னு ஆராய்ச்சி பண்ணிட்டு இருக்கோம்!"

Sunday, June 02, 2013

my dear ilaiyaraja - என் பிரியமான இளையராஜா...

என் பிரியமான இளையராஜாவுக்கு  இன்றோடு அகவை எழுபது  நிறைந்தது.  வயது  உடலுக்குத்தான்,  இசைக்கு அல்ல. அந்த இசை  அச்சாணி  வருடக்கணக்காக  சுழன்று  கொண்டிருந்தாலும்  நான்  அதை  உணர்ந்தது  சற்று  தாமதமாகத்தான்.  அதற்கு ஆணிவேராக  இருந்த  ஓஷோவுக்கு  என்றுமே நான் நன்றிக்கடன்  பட்டிருப்பேன்.

பிறரை பற்றி  எனக்கு  தெரியாது.  அவர்  இசையும்  ஆன்மீகத்தேடலும்  ஒன்றோடு  ஒன்று  என் உணர்வில் பிண்ணிப்பிணைந்து  உள்ளது.  அவரின் ஆன்மீக நோக்கம்  எனக்கு  சற்றும்  வியப்பை  தரவில்லை.  மாறாக  ஒரு  ஆழ்ந்த  இணக்கத்தை  மட்டும் தருகிறது.

விருப்பம்  இருக்கிறதோ இல்லையோ - என் அப்பாவின்  மூக்கு எனக்கு  இருப்பது போல, என் விருப்பமோ அனுமதியோ இல்லாமல் என்னில்  இரண்டற கலந்தவர் அவர். என்னுடைய அடிப்படை சிந்தனை  மற்றும்  செயலிலேயே அவர் இசையின்  ஆட்டுவிப்பு  உள்ளது.  இது  உங்களுக்கு  சூட்சுமமாக  புரிந்தால் உண்டு. பேசி சொல்வது ஆகாது!

பேச்சில்  பல  குதர்க்கங்கள்  இருக்கலாம்...
செயலில்  பல  விசித்திரங்கள் இருக்கலாம்...
இசையில்  சங்கமம்  மட்டுமே!


இசைஞானியே உனக்கு  நன்றிகள்  கிடையாது - ஏனெனில்  என்னில் ஒரு பகுதி நீ! என் தாயை காட்டிலும்  உன்னை  அதிகம்  உணர்ந்தவன் நான். என் மூச்சில் ஒன்றாக  கலந்த அந்த  இசைக்கு - அதன் வாயிலாக  இருந்த உனக்கு நன்றி எப்படி சொல்வது?

"மீட்டிடும் விரல்களில் இசைவருமா...
வீனையின்  நரம்பினில் அதை மறைத்தான்!
இங்கே அதுபோல்  வீனை ஆனேன்...
அவனே என்னை  இங்கு மீட்டுகிறான்!"

Saturday, May 04, 2013

பாலைவனத்தின் விதை


திண்டிவனத்தில் இருந்து செஞ்சி செல்லும் சாலை. பேருந்தில் சென்று கொண்டிருந்தேன். சாலையோரம் கண்ட அந்த காட்சி தூக்கி வாரி போட்டது. ஏற்கனவே கொளுத்தும் வெயிலில் சட்டை எல்லாம் நனைந்து ஈரம் ஆகி இருந்தது. ஒரு பழம் புளிய மரத்தை வேரறுத்து எரிந்து இருந்தார்கள். அந்த சூழ்நிலையை பார்க்கும் போது சாலையை அகலப்படுத்தும் பணி நடக்க எத்தனித்து கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. இது தான் தொடக்கம். அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் இது போல நூறு மரங்களேனும் வேரறுத்து எறிந்திருப்பதை பார்த்தேன்.

ஒரு விஷயம் சிந்தித்து பாருங்கள் - இந்த மரங்கள் எல்லாம் நீங்களோ நானோ நட்டது இல்லை. இவற்றை அறுத்து எரிந்தவர்கள் நட்டதும் இல்லை. பல நூறு வருடங்களுக்கு முன் மக்கள் பிரதானமாக நடந்தோ மாட்டு வண்டியிலோ செல்லும் காலத்தில், அவர்களுக்கு கதிரவனின் அனல் காற்றிற்கு பதில் மர நிழ்ல் அடிக்க வேண்டி யாரோ ஒரு தீர்க்கதரிசி நட்டு வைத்தது. ஒரு 20 கி.மி. தூரத்திற்கு இவற்றை நட்டு பல வருடங்களுக்கு பராமரித்து வந்திருக்க வேண்டும். இதற்கு எவ்வளவு பரந்த மனப்பாண்மை மற்றும் வருடக்கணக்காக பராமரிக்க அயராத உழைப்பு இருந்திருக்க வேண்டும். இப்படி மானாவாரியாக அனைத்தையும் தோண்டிப்போட நமக்கு என்ன நியாயம் இருக்கிறது?

ஒரு வீட்டின் வாசலில் இப்படி ஒரு வெட்டப்பட்ட மரம் இருந்தது. வீட்டு வாசலில் ஒரு பாட்டி அமர்ந்திருந்தார். இத்தனை நாள் இந்த மர நிழலில் இருந்திருப்பார். இப்போது மொட்டை வெயிலில். பார்க்க சங்கடமாக இருந்தது. இப்படி கேள்வி கேட்க கூட சக்தி இல்லாமல் முன்னேற்றம் என்ற போர்வையில் என்னவெல்லாம் நடக்க விடுகிறோம்?

ஒரு குருவுடன் சத்சங்கத்தில் - கேட்கும் எங்களுக்கு ஒரு மென்மை உணர்வு மேலோங்கி நிற்கும் விதமாக இவ்வாறு சொன்னார்: “நீங்கள் நடக்கும் போது ஒரு மனிதனையோ இல்லை மரத்தையோ இல்லை மாட்டையோ பார்க்கும் போது என்னை பார்ப்பதை போல பாருங்கள்” என்று! ஒரு மரத்தையும் மாட்டையும் மனிதனுக்கு இணையாக பாவித்து இப்படி சொன்னார். இங்கோ நூறு மரங்கள் வேரறுந்து கிடந்தன! அந்த ஊரின் பெயர் சாலை! தீர்க்கதரிசனமாக நடக்க போவதை உணர்ந்து “சோலை”யாக இருந்ததை மாற்றி “சாலை” என்று வைத்து விட்டார்கள்.

ஒரு பக்கம் பசுமைப்போர்வையை அதிகப்படுதத சின்ன மரக்கன்றுகளை நட்டு வருடக்கணக்காக வளர்க்கிறார்கள் ஒரு சாரார். இங்கே 500 வருடங்கள் வளர்ந்த நூறு மரங்களை மானாவாரியாக வெட்டி சாய்த்திருக்கிறார்கள். வேதனை என்னவென்றால் பார்க்கும் அனைவருக்கும் இது வெகு இயல்பான காட்சியாக தோன்றியதுதான்! ஒரு 5 கி.மி பரப்பில் நூறு நன்று வளர்ந்த மரங்களை வேரோடு பிடிங்கினால் என்னவெல்லாம் பாதிப்பு வரும்? யாருக்கு தெரியும்? எப்படி இருந்தாலும் அங்கே இருந்த இதமான சூழல் போய் வெப்பம் கக்குகிறதே!

இதெல்லாம் யாரேனும் முன்கூட்டியே ஒரு திட்டம் வகுத்து நடக்கிறதா? மரங்களை வெட்டாமல் ஒன்றுமே செய்ய முடியாதா? எனக்கு புரியாதது என்னவென்றால் நம்மில் ஒரு பகுதியான இயற்கையை - மன்னிக்கவும்! - இயற்கையின் ஒரு பகுதியான நாம் ஏதோ அடிப்படை புரிதல் இல்லாமல் எப்படி நம்மை நாமே அழித்துக்கொண்டு முன்னேற்றம் என்று நினைத்து கொள்கிறோம் என்று!

“தேனை சேர்த்ததாம் வண்டு...
திருடி தின்றதாம் மண்டு!”

Sunday, January 20, 2013

மின்சாரக் கண்ணா!


மின்சாரக் கண்ணா!

ஒரு காலத்தில் மின்வெட்டுக்கள் எரிச்சலூட்டுவதாக இருந்த சூழ்நிலை. இப்போது அதையே ஒரு பகுதியாக எடுத்துக்கொள்ள தெரிந்துகொண்டார்கள் தமிழ்நாட்டு மக்கள். ஏன் கிண்டலடிக்கக்கூட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

“உங்க ஊர்ல எவ்வளவு நேரம்?”

“ரெண்டு மணி நேரம்”

“ஓ, சென்னையா? எங்க ஊர்ல பதினாலு மணி நேரம்!”

“அய்ய... எங்க ஊர்ல பதினெட்டு மணி நேரம்”

இதெல்லாம் நியாயமாக இருக்கிறதா? ஆண்டு கணக்கில் மின்சாரம் சார்ந்த ஒரு வாழ்க்கையை வளர்த்துவிட்டு திடீரென்று வானில் இருந்து சராமாரியான மின்வெட்டை மடியில் தூக்கிப்போட்டால் என்ன பொருள்?

உனக்கென்ன தெரியும் மின்சார உருவாக்கத்தை பற்றி? என்று கேட்கிறீர்களா? அதுவும் சரிதான். ஆனால் உங்களுக்கு தெரியும்தானே? வருடா வருடம் மின் உட்கொள்ளுதல் கூடுகிறது என்று தெரியும் தானே? உங்கள் கையைவிட்டுதானே மின்சாரம் போகிறது? உற்பத்தியும் உட்கொள்ளுதலும் நேருக்கு நேர் ஒரு நாள் மோதிக்கொள்ளும் என்று கணித்திருக்கலாம்தானே? இதை ஒரு நான்கைந்து வருடம் முன்கூட்டியே செய்திருக்கலாம் தானே?

சரி நடந்தது நடந்து போச்சு - ஆவுறத பேசு என்கிறீர்களா? சராசரி வாதம் தான். ஒரளவேனும் எங்களுக்கும் சூழ்நிலை புரியாமல் இல்லை. என் கேள்வி என்னவென்றால் இருமுனையாக, அதாவது இப்போதைக்கும் ஒரு இருபது வருடத்திற்கும் சேர்ந்து ஒரு திட்டம் வகுக்கிறீர்களா?

அட்டவனை:
முதலில் உங்கள் இணையத்தில் ஒவ்வொரு ஊருக்கும் மின்வெட்டு நேரத்தை பகிரங்கமாக அறிவித்து அதை (அய்யா சாமி, அந்த நேரத்தில் மட்டும்) அமுல்படுத்துங்கள். அந்த நேரத்தை தவிர்த்து மற்ற நேரத்தில் எப்போதும் மின்சாரம் இருக்கும் என்று மக்கள் புரிந்து கொள்ளும் நிலையை உருவாக்குங்கள். ஏதோ சராமாரியாக நினைத்த நேரத்தில் மின்வெட்டை கொடுப்பதை தயவு செய்து நிறுத்துங்கள். முன்புக்கு இப்போது எவ்வளவோ தேவலாம். ஆனால் இல்லாமல் ஒன்றும் இல்லை. ஒரு மாதத்திற்கு இந்த அட்டவனையை அறிவித்து விடுங்கள்.

பண்டிகை, ஞாயிறு, இரவு:
கொஞ்சம் பண்டிகைகள் அன்று, ஞாயிறு அன்று, இரவு நேரங்களில் மின்வெட்டை வெட்டிவிடலாமே?

பொங்கல் அன்று மின்வெட்டு இல்லை என்று பார்த்தால் அன்றைக்கும் கத்திரி போட்டுவிட்டீர்கள்!
அதேபோல் ஞாயிறும். பெரும்விகித மக்கள் குடும்பத்தோடு ஒன்றாக இருந்து ஏதோ தொலைக்காட்சியோ வேனொலியையோ ஒன்றாக ரசிக்கும் ஒரு நாள். அன்றைக்கு விட்டு விடுங்களேன்? ஒரு மின்விசிறியாவது சுழலட்டுமே?

கிரிக்கெட் நமக்கு பிடித்த விளையாட்டுத்தான். அதற்காக இரவில் பேட் வைத்து கொசுவை அடித்து விளையாட வேண்டுமா? உங்களுக்கு மின்தட்டுப்பாடு இருப்பது புரிகிறது. எங்கள் சூழ்நிலையையும் புரிந்து கொள்ளுங்களேன்? அப்படி ஒன்றும் அதிகமாக கேட்கவில்லை. இரவு பத்தில் இருந்து காலை ஆறு வரை கொஞ்சம் தூங்க விடுங்கள்.

இதையும் உங்கள் மின்வெட்டு அட்டவனையில் அமுல்படுத்த முடியாதா?


தொழிற்சாலைகள்:
அவர்களுக்கு மின்தட்டுப்பாடு காலத்தில் வெளியில் இருந்து வாங்கி கூடுதல் விலைக்கு தரமுடியாதா? உற்பத்தியை காக்க இந்த கூடுதல் விலைக்கு பலர் தயாராக இருப்பார்கள். உடன்பாடு இல்லாதவர்களுக்கு அட்டவனைப்படி மின்வெட்டு கொடுத்துவிட்டு மற்ற நேரங்களில் மின்சாரம் இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.
அமுல் படுத்தியாச்சா? நான் சொல்வது முட்டாள்தனமாக இருந்தால் ஏன் என்று சொல்லுங்கள்.


சூரியன்:
இந்த பூமிப்பந்தையே பல லட்சம் வருடமாக உயிர்ப்பித்து கொண்டிருக்கும் தயாளன். நமது சொற்ப மின்சாரத்தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய முடியாதா? சமீபத்தில் ஜெர்மெனியின் ஒரு சூரியமின் ஆலையில் 22 கிகாவேட் உற்பத்தி செய்தார்களாம்1. சொன்னது கேட்டதா? எழுத்துப்பிழை இல்லை. 22 கிகாவாட், அதாவது 22000 மெகாவாட். தமிழ்நாட்டின் தற்போதைய உச்சபட்ச தேவையே 8000 மெகாவாட்தானே?

நமது நாட்டில் இல்லாத வெப்பமா? நமக்கு இருப்பது வெயில், வெயில் வெயில் தானே? அதைபற்றி நம் மக்கள் ஒரு புத்தகமே எழுதுவார்களே. சரி ஜெர்மனியில் இருப்பது ஒரு பண்பட்ட இயந்திரம். நாம் அதற்கான வேலைகளை துவங்கலாமே? நிலம் வேண்டும், பொருள் செலவு வேண்டும். இரண்டுமே இருக்கிறது. ஆபத்து இல்லாத வழி. அணுமின் என்று மக்கள் வயிற்றேரிச்சலை கட்டிக்கொள்ள தேவையில்லை. ஏன், தொழில் நிறுவனங்களிடம் நிதி கேட்கலாம். சும்மா இல்லை. அவர்கள் தரும் நிதிக்கு ஏற்ப சூரிய மின் நிலையம் தொடங்கியவுடன் அவர்களுக்கு இலவச மின்சாரம் தரலாம்.

ஏன் ஒரு பத்து 1 கிகாவாட் நிலையங்களை தமிழ்நாட்டில் தொடங்ககூடாது? அடுத்த 50 ஆண்டுகளுக்கு மின்வெட்டை பற்றி பேசவே வேண்டாம்! ஏற்கனவே வேறொரு நாட்டில் செய்து காட்டிவிட்டார்கள் கூட. அது மட்டும் இல்லை. அடிப்படை இயந்திரத்தை அமைத்துவிட்டால் அதன் பிறகு கிடைப்பது இலவசமான தூய சேதமில்லாத மின்சாரம். இதைவிட என்ன வேண்டும்?
அறிக்கை:
சரி, எதுவுமே செய்ய வேண்டாம். நாங்கள் இன்வர்ட்டர் போட்டுக்கொள்கிறோம். கொசுவை வைத்து கிரிக்கட் ஆடிக்கொள்கிறோம். மின்வெட்டு ஜோக்குகள் எழுதிக்கொள்கிறோம்.
தயவு செய்து அந்த ஆட்சி இந்த ஆட்சி என்று அறிக்கை மட்டும் விடாமல் இருங்கள் போதும். செய்வதை செய்துவிட்டு (இல்லை செய்ய வேண்டியதை செய்யாமல் இருந்துவிட்டு) ஏன் பேச்சு மட்டும் இருக்க வேண்டும்?


மேற்கோள் ஆவணங்கள்:

Monday, January 14, 2013

கல்லாய் இறுகிய நெஞ்சங்கள்...

வன்புணர்ச்சி, கூட்டு வன்புணர்ச்சி - கேட்கும் போதே உடலை லேசாக நடுங்க வைக்கும் வார்த்தைகள். ஆனால், கடந்த சில வாரங்களாக இந்தியாவின், ஏன் இந்தியாவை பற்றி சர்வதேச தளத்தில் கூட, அகராதியில் இவை வெகு சகஜமான வார்த்தைகளாக மாறி விட்டன. அதிலும், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் டெல்லியில் நடந்த அந்த சம்பவம் இதற்கு முன்னதாக நடந்த்திருந்த சம்பவங்களை காட்டிலும் மக்களை உலுக்கிவிட்டு விட்டது. முன்னதாக நடந்திருந்ததை காட்டிலும் என்று சொல்வதை விட குமுறி குமுறி வெடித்து விட்டார்கள் என்று சொல்வது சரியாக இருக்குமா? அந்த சம்பவத்திற்கு பின்னால் எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு இதை போன்ற செய்திகளை சராமாரியாக படிப்பதாக என் உணர்வு.

வன்புணர்ச்சியின் கோரத்தன்மை என்னவென்றால் ஏதோ மாமிசத்தை சுவைத்துவிட்டு எலும்பை விட்டெறிவதைப்போல ஒரு மனிதை உயிரை பயன்படுத்துவதற்கு சமானமாக இருக்கிறது. கூட்டு வன்புணர்ச்சி அதைவிட கோரம். உவமை வேண்டாம் போங்கள். ஒரு புகைப்படத்தை பார்க்க நேர்ந்தது. புதுச்சேரியில் படித்த அந்த மாணவியின் புகைப்படம். சிதைபட்டு புல்தரையில் கிடந்த அந்த மாணவி, வயது என்ன 15-16 இருக்குமா?, அருகிலே விட்டெறியப்பட்ட பாடபுத்தகப்பை! எந்த அளவிற்கு நெஞ்சங்கள் காய்ந்து போய் வீறல் விட்டுப்போய் இருக்கின்றன என்பதை அடிக்கோடிட்டு காட்டும் படம். அந்த புகைப்படத்தை பற்றியே எனக்கு இரு வேறான உணர்வுகள். ஒரு பக்கம் அந்த காட்சியின் கோரத்தை அதை பார்க்காமல் அறிந்து கொள்ள இயலாது. அதே சமயம், அந்த சூழ்நிலையில் கையில் ஒரு புகைப்படக்கருவியை வைத்து கொண்டு படம் எடுக்க தோன்றுமா இல்லை உள்ளே வலிக்குமா? இந்த சம்பவம் சூடான செய்தியா இல்லை நம் நிலையை எடுத்துரைகக் கையில் எடுத்த சாட்டையா? நமக்கே வெளிச்சம்.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் - இப்படி நடக்கும் ஒவ்வொறு நிகழ்வும், வன்புணர்ச்சி மட்டுமல்ல, ஒரு கொலையாகட்டும், ஊழலாகட்டும் - இது செய்பவரை பற்றி மட்டுமல்ல. இது நம்மை நாமே பார்த்து கொள்ளும் கண்ணாடி. நான் எனக்குள்ளே கண்கூடாக கவனித்தது இதைப்போன்ற செய்திகளை படிக்கும்போது- அதுவும் பட்டவர்த்தனமாக உணர்வில்லாமல் இவை வெறும் செய்தியாக எழுதப்பட்டிருக்கும்போது, என் கவனமில்லாமல் என் உள்ளும் இறுகிப்போய்விடுகிறது. சில நாட்களுக்கு முன் என் மனைவி நேசமுடன் எதையோ என்னிடம் சொல்ல (தொலைபேசியில்), நான் “நிஜமாகவா?” (ஆங்கிலத்தில் “Really?”) என்று கேட்டேன். இங்கே எழுதி இருந்ததை வைத்து அந்த வரிகளின் ஊசி முனையை நீங்கள் புரிந்து கொள்வது கடினம். ஆனால் இத்தனை நாள் என்னுடன் இருந்த அவளுக்கு நான் சொன்ன கணமே விளங்கிவிட்டது. அதன் பிறகு சொல்ல வேறெதுவும் இல்லை. நான் சொன்ன கணம் என் உள்ளே இறுகி போயிருந்த்தது. அந்த நேரம், நான் சொன்னதில் எனக்கு தவறேதும் தெரியவில்லை. பின்னர், தனிமையும் இரவு தரும் நிதானத்தில், அந்த ஊசி என்னை குத்தியபோது புரிந்தது. பின்னர் அவளுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தியை அனுப்பினேன். “There is no joy in hurting others. I am sorry!” என்று. அடுத்த நாள் காலை அதற்கு பதில் - “It still hurts” என்று வந்தது. வார்தைகளின் தாக்கமே இப்படி என்றால் செயல்களின் தாக்கம்? உண்மை என்னவென்றால் முன் படித்த அந்த செயல்களின் தாக்கம் தான் என் வார்த்தை. இதை சொல்வதற்கு எனக்கு வெட்கம் எல்லாம் இல்லை. ஆனால் இது ஒரு நழுவல் காரணமும் இல்லை. இந்த தாக்கங்களை கவனித்து தள்ளி வைக்கும் விழிப்புணர்வு நிச்சயம் வேண்டும்!

ரொம்ப காலத்திற்கு நான் யாரையும் நம்பக்கூடாது என்று வைத்திருந்தேன். ஒரு அரசியல்வாதியின் வாக்குறுதியாகட்டும், ஒர் விளம்பரமாகட்டும், ஒரு பெரிய தொழிலதிபர் பேசுவதாகட்டும், இணைய தளத்தில் வெடித்து எழும் உணர்வுகளாகட்டும் - எல்லாம் கேட்டு கேட்டு மரத்துப்போய் உணர்வுகள் இல்லாமல் வார்த்தை குப்பைகளாய் இரைந்து இருப்பதை போன்ற உணர்வுதான் எனக்கு. உள்ளே இறுகிப்போனதற்கு அதுவும் ஒரு காரணம் தான். பின்னர்தான் இன்னொன்று புரிந்தது. உள்ளே இறுகிப்போயிருந்தால் உணர்வுப்பூர்வமானது கூட வார்தைகளாக மட்டுமே புரிந்துகொள்ளப்படும் என்று. அந்த டெல்லி சம்பவத்திற்கு பிறகு என் மனைவி இணையத்தில் மக்கள் பதிந்த பல குமுறல்களை என்னிடம் சொன்ன போது- “They are all just words. It doesn’t take anything to throw words like that. Nobody really cares...” என்றுதான் சொன்னேன். அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகும் அரசாங்கம் சொன்னதெல்லாம் கூட வார்த்தைகள்தான். நான் முதலில் எழுத நினைத்தது - “யாரையும் நம்பாதீர்கள். ஒரு துப்பாக்கியை வாங்கி உங்களை நீங்களே பாதுகாத்து கொள்ளுங்கள” என்றுதான்.

ஆனால், தூங்கி போன உணர்வுகளை உலுக்கிவிடுவது போல ஏதாவது நடக்கும்போது விழிக்காவிட்டால் இன்னும் வீரியத்துடன் ஏதாவது நிகழ நேரிடும். இது படைப்பின் நியதி. இப்படி ஏதாவது நடப்பதும் அதற்கு நமது வெளிப்பாடும் ஒரு சமூகமாக நம்மை நாமே செதுக்கிகொள்வது. நிதர்சனம் என்னவென்றால் நாம் அக்கரையில்லாத அரசியல் மற்றும் பணி இயந்திரத்துடன் செயல் பட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். இல்லையென்றால் உடையில்லாமல் அடிபட்டு வதைபட்டு இருக்கும் ஒரு ஆணையும் பெண்ணையும் தெருவில் பார்த்தவுடன் காவல் துறைக்கு முதல் கேள்வியாக பகுதி கோட்பாடு பற்றிய (jurisdiction) கேள்வி வந்திருக்குமா? அது மட்டுமல்ல - தனக்கும் தன் குடும்பத்திருக்கும் நடக்காதவரை யாருக்கு என்ன நடந்தால் என்ன என்ற மக்கள் தானே நாமும்? உண்மை என்னவென்றால் இவ்வளவு நேரிடையாக ஒரு நிகழ்வை பார்த்தவுடன், நாளை நமக்கும் இல்லை நமது குடும்பத்திற்கும் இது நடக்கலாம் என்ற பயம் வந்தவுடன்தான் இந்த போராட்டமே வலுத்தது.

நான் சொல்வது என்னவென்றால் - உள்ளே குமுறுகிறீர்களா? உங்கள் குமுறலை பதிவு செய்யுங்கள். காவல் துறையிடம் செல்ல விரும்புகிறீர்களா? சென்று அவமானப்படுவோம் என்று தெரிந்தும் சென்று புகாரை பதிவு செய்யுங்கள். பத்திரிக்கைக்கு செல்ல விரும்புகிறீர்களா? அது அக்கறை இல்லாமல் வெரும் “சூடான செய்தி”யாக வெளிவரும் என்று தெரிந்தும் அதை செய்யுங்கள். இணையத்தில் ஒரு அறிக்கை (Petition) தொடங்குகிறீர்களா? ஒரு காபி குடித்துகொண்டு சும்மா மவுசை வைத்து சுட்ட போகிறார்கள் என்று தெரிந்த்தும் அந்த அறிக்கையை பதிவு செய்யுங்கள். தெருவில் இறங்கி போராட போகிறீர்களா? மலையை பார்த்து வாய்கிழிய கத்துவது போலத்தான் முடிவு இருக்கும். ஏன்? போராட்டத்தின் காரணத்தை விட்டுவிட்டு உங்களையே போரடிய காரண்த்திற்காக கைது செய்வார்கள். இது தெரிந்தும் போராடுங்கள். உண்ணாவிரதம் இருக்கப்போகிறீர்களா? உணவில்லாமல் நீங்கள் இறந்துதான் போவீர்கள். நீங்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்த காரியம் நிறைவேறாது. இது தெரிந்த்தும் உண்ணாவிரதம் இருங்கள்.

ஏனென்றால் இப்படி செய்யும் ஒவ்வொறு செயலும் தூங்கும் மனித சமூகத்தை தட்டிகொண்டே இருக்கும். என்ன செய்கிறீர்கள் என்பது பற்றி இல்லை. என்ன என்னால் செய்ய முடியும், மற்றும் என்ன செய்தால் வேலை செய்யும் என்று உங்களை பற்றி உங்களால் தான் தீர்மானிக்க முடியும். அதை செய்யுங்கள். “என்ன செய்து என்ன ஆகப்போகிறது” என்றால் தூங்கிக்கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான். சுயநலம் ஒன்றே நம்பகத்தன்மை வாய்ந்தது. ஆனால் உங்கள் சுயநலத்தை உங்களோடு சுருக்கி வைக்காமல் உலகம் முழுமையாக அதை வியாபிக்க வையுங்கள் என்று சத்குரு சொல்வார். அதை அடிப்படியாக வைத்து உங்களால் என்ன செய்யமுடியுமோ அதை செய்யுங்கள்.

இப்படி இருந்தால் எவ்வளவு நாள் தான் இயந்திரம் தூங்கிக்கொண்டே இருக்கும்? தூங்கும் மனிதனுக்கு கம்பளி கொடுத்தால் சுகமாக தூங்குவான். அவனை உலுக்கி கொண்டிருந்தால் எரிச்சலிலேனும் எழத்தானே செய்வான்? டெல்லி சம்பவத்தில் அதுதானே நடந்தது? உங்களால் முடிந்தவரை உங்களுக்கு தெரிந்த விதத்தில் உலுக்கிக்கொண்டே இருங்கள்!

இயற்கையிலும் ஆன்மீகத்திலும் சில நியதிகள் இருக்கின்றன.

ஒரு தனி மனிதன் வீழ்வது சுலபம்...
ஒரு கூட்டம் வீழ்வது மிக மிக சுலபம்... (குடித்திருக்கும் நான்கைந்து பேரையோ ஒரு வன்முறை கும்பலையோ நினைத்து பாருங்கள்)
ஒரு தனி மனிதன் விழிப்பது கடினம்... வீரியம் மிகுந்த உழைப்பு அதற்கு தேவை
ஒரு கூட்டம் விழிப்பது மிக மிக கடினம்.... அசாத்திய உழைப்பு அதற்கு தேவை

நமது சமூகத்தில் முதல்நிலை மனிதர்கள் அதிகம். அதனால் அவர்கள் சேரும்போது இரண்டாம் நிலை சூழ்நிலைகள் அதிகம் நடக்கின்றன. மூன்றாம் நிலை மனிதர்கள் உருவாகாமல் நான்காம் நிலை நடக்காது. அதனால்...

உங்களையும் மற்றவர்களையும் உலுக்கிக்கொண்டே இருங்கள்...

Wednesday, January 09, 2013

தமிழ் இனி...



இந்த குறும்படம் உலுக்கி விட்டது என்று சொல்லவில்லை. ஆனால், பார்த்தவுடன் ஒரு ஆழ்ந்த வருத்தம்! எதையும் மிகைப்படுத்தாமல் ஆனால் நேர்மையோடு சுவையோடு சொல்லி இருந்ததால் உண்மை சுட்டுவிட்டது. எனக்கு தெரிந்தே என் நெருங்கிய உறவுகளிலும் உடன் வேலை பார்த்தவர்கள் குடும்பத்திலும் இதை கண்டிருக்கிறேன்.

தமிழை வாழ வைக்க போராட வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்ல வரவில்லை. ஆனால் நம்முடைய கவனமில்லாமலே ஒரு சிதைவு ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் சமஸ்கிருதம் செழித்து வந்த ஒரு மொழிதானே? இப்போது அது வெறும் ஏட்டு மொழியாகி விட்டது. இதே தமிழுக்கு நடக்காது என்று எப்படி சொல்ல முடியும்? இப்போது கூட தூய தமிழ் வெறும் எழுத்து வடிவமாகவே புழக்கத்தில் உள்ளது.

பண உலகில் தமிழுக்கு வேலையில்லை. ஏனெனில், சர்வதேச மொழியாக ஆங்கிலம் உள்ளது. இப்போது கூட பல செழிப்பான நாடுகளில் ஆங்கிலம் இல்லாமலே வர்த்தகம் நன்றாகத்தான் நடக்கிறது. எப்படியோ, இந்தியாவிலோ அல்லது தமிழ்நாட்டிலோ இந்த நிலை வருவது கடினம். அது தேவையும் இல்லை. இப்போதைய தேவை தமிழின் இலக்கிய அழகையும் அதன் தொன்மையையும் கவனத்தில் கொண்டு இருப்பதை உயிர்ப்புடன் வைத்து முடிந்தால் இன்னும் கவனமாக மெருகேற்றவும் வேண்டும். சிதைக்க முடிந்த்தால் உயிர்ப்பித்து செழிக்க வைக்கவும் முடியும் தானே? (இந்த குறும்படம் அப்படி ஒரு முயற்சி தான். இந்த வலையூட்டத்தை எழுதும் போதுதான் என்னுடைய கடைசி தமிழ் பதிவு நடந்து ஒரு வருடத்துக்கு மேல் ஆகிறது என்று கவனித்தேன்!)

என்னை எடுத்து கொண்டால், எனக்கு தமிழ் பேசத்தெரியும், எழுதத்தெரியும், படிக்கத்தெரியும், ரசிக்கத்தெரியும், ருசிக்கவும் தெரியும். ஆனால், சரளமாக, லாவகமாக, ஆங்கிலத்தில் தான் சிந்தனை ஓட்டம் இருக்கும். ஏனெனில் கல்விமுறை அப்படி! நல்ல காலமாக என் கவனமே இல்லாமல் தமிழ் கல்வி என் படிப்பின் போது அமைந்து விட்டது. ஒரு வேளை நான் ஹிந்திதான் வேண்டும் என்று சொல்லி இருந்தால் வீட்டில் ஒன்றும் சொல்லி இருக்க மாட்டார்கள். இந்த கவனமின்மைதான் ஒரு மெதுவான சீரழிவை ஏற்படுத்தி வருகிறது.

என்னை கேட்டால், ஒரு பாரதியையோ, சிவபுரானத்தையோ ரசிக்க முடியாவிட்டால், அந்த வாழ்க்கையை வைத்து கொண்டு என்ன செய்வது?

Monday, December 12, 2011

Happy Birthday Bharathi!

தேடிச் சோறுநிதந் தின்று -
பல சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி -
மனம் வாடித் துன்பமிக உழன்று -
பிறர் வாடப் பலசெயல்கள் செய்து -
நரை கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி - கொடுங் கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும் - பல வேடிக்கை மனிதரைப் போலே -
நான் வீழ்வே னென்று நினைத் தாயோ?

நின்னைச் சில வரங்கள் கேட்பேன் -
அவைநேரே இன்றெனக்குத் தருவாய் -
என்றன் முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள் -
இன்னும்மூளாதழிந்திடுதல் வேண்டும் -
இனி என்னைப் புதிய உயிராக்கி -
எனக்கேதுங் கவலையறச் செய்து -
மதிதன்னை மிகத் தெளிவு செய்து -
என்றும்சந்தோஷங் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்!

Happy Birthday Bharathi! Rough translation here (for 1st para). 

Thursday, January 20, 2011

அவள் பெயர் தமிழரசி

இன்னும் நன்றாக எடுத்திருக்கலாம் என்று தோன்றினாலும் இதை சராசரி படமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. முக்கிய காரணம் படத்தின் கதையோடு தோல்பாவை கலைஞர்களின் வாழ்வை இழையோட விட்டிருப்பதுதான்.

ஊர் ஊராக சுற்றி ஒவ்வொரு ஊரிலும் தோல்பாவை கூத்து நடத்துவதும், கூட்டம் வராவிட்டாலும் உணவு கிடைக்காவிட்டாலும் பாதியில் கூத்தை நிறுத்தினால் ஊருக்கு நல்லது இல்லை என்று தொடர்ந்து அரும்பாடு படுவதும் நெகிழ வைக்கிறது. தோல்பாவை கூத்தை நடத்தும் தந்தையின் மகன் வேறு பிழைப்பு தேடி போகையில் ஊர் மக்களின் உதாசீனபடுத்துதலை நினைத்து வெடித்து போகும் போது அதில் இருக்கும் நியாயத்தையும் அந்த கோபத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஆனால் இதையெல்லாம் தாண்டி அந்த கலையின் மீது அந்த தந்தை வைத்திருக்கும் பக்தி நெகிழ வைக்கிறது. பத்து நாள் தொடர்ந்து கூத்து நடத்தினால் மழையின்றி வறண்டு போயிருக்கும் ஊரில் மழை பெய்யும் என்ற நம்பிக்கையில் பத்து நாள் முடிந்து போனபின் தரையில் அமர்ந்து வானத்தையே அவர் பார்த்து கொண்டிருக்கும்போது இப்படியும் கலையில் உருகி போயிருக்க முடியுமா என்று வியப்பு வருகிறது. கடைசியில் மழை பெய்வது சினிமாத்தனமா இல்லை அந்த அர்ப்பணிப்பு உணர்வுக்கு பரிசா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் கண்கள் என்னமோ கலங்கி விட்டன.

இப்படி கவனமில்லாமல் காலகாலமாக எவ்வளவு கலைகளை அரித்து போக விட்டிருக்கிறோமோ! ஊர் ஊராக வரும் கலைஞர்களாக இருந்தாலும் சரி, ஊரிலேயே கலை நடத்துபவர்களானாலும் சரி, அவர்களின் உணவையும், முடிந்தால் தங்கும் இடத்தையும் வழி வழியாக கவனித்து வந்திருந்தால் நம்முடைய தற்போதைய காலத்திலும் இவற்றில் பலவும் செழித்து கொண்டிருக்கும்! ஹும் - ஒரு குறுகிய எல்லைக்குள்ளேயா நமது சமூகம் இயங்கி இப்படி வாழ்வை செழுமைப்படுத்தும் பல அம்சங்களை தொலைத்து வருகிறோம். இதற்கெல்லாம் என்ன விலை கொடுக்க போகிறோமோ!


Thursday, November 11, 2010

தாமரை - thAmarai

சமீபத்தில் விகடனில் பாடலாசிரியர் தாமரையின் உரையாடல் ஒன்றை படித்தேன். அவர் ஏன் சராசரி "பாராட்டு கவிஞராக" இல்லை என்று விகடனில் கேட்டிருந்தார்கள். பாராட்டு கவிஞர் என்றால், தற்போது அரசியல்வாதிகளுடன் சுமூகமாக இருப்பது; ஒரு கவிதை புத்தகம் எழுதி முதல்வரை வெளியிட சொல்வது - இப்படி!

தாமரை இருப்பது நேர் எதிராக. உதாரணத்திற்கு இலங்கை பிரச்சனைக்கு கருணாநிதி, ஜெயலலிதா, மத்திய அரசு என்று எல்லோரையும் சாடியுள்ளார். எவ்வளவு தூரம் பயனளிக்கும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், எளிய வழியை விட்டு விட்டு இப்படி கடினமான வழியில் பயணிப்பது தினமும் பார்ப்பதில்லை. சினிமாவில் கூட அவர் பாடல்களில் ஆங்கிலம் கலப்பது இல்லை என்று உங்களுக்கு தெரியும் தானே?


அவரை கடைசியாக கேட்ட கேள்வி - "இலங்கை பிரச்சனை தொடர யார் காரணம் என்று நினைக்கிறீர்கள்?". அவர் பதில்:
1) கருணாநிதி (இதை வைத்து ஒப்பு அரசியல் செய்வதால்)
2) ஜெயலலிதா (சரியான எதிர்கட்சியாக செயல்படாத்தால்)
3) காங்கிரஸ் (இந்திய அரசாக சரியான வகையில் பலத்தை பயன்படுத்தாது செல்வதால்)
4) தமிழக மக்கள் (அந்த பிரச்சனை அறிந்தும் தலையை திருப்பி கொண்டு அன்றாட வாழ்வில் ஈடுபடுவது)

எனக்கு முதல் மூன்றில் பெரிய வியப்பேதும் இல்லை. நம் அரசியல்வாதிகளிடம் எதையும் எதிர்பார்ப்பது புத்திசாலித்தனம் இல்லை. எனக்கு வலிப்பது நான்காவது தான்!

தாமரியின் வீரியத்திற்கு ஒரு வணக்கம்!

Monday, November 01, 2010

மனிதத்தன்மையின் மரணம் - The death of humanity

சமீபத்தில் கோயம்பத்தூரில் நடந்த செய்தியை கேள்விப்பட்டீர்களா என்று தெரியாது. இல்லையென்றால் நல்லது. படித்தவுடன் என் மனதில் ஓங்கி நிற்பது வலிதான். அந்த இரு வாலிபர்கள் மீது எனக்கு கோபம் வரவில்லை. அவமான உணர்வுதான் மேலோங்கி இருக்கிறது. எப்படிப்பட்ட பாழான சமூகத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம்! பாரதி, ஒரு மனிதன் உணவில்லாமல் போனால் சமூகத்தை அழித்து விடலாம் என்று சொன்னான். இப்போது என்ன சொல்லுவான் என்று தெரியவில்லை. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில்தான் நம் சமூகத்திற்கு ஆன்மீக பிடிப்பு எவ்வளவு தேவை என்று புலப்படுகிறது.

அந்த குழந்தைகளின் முகத்தை பார்க்கும் சக்தி எனக்கில்லை.

Tuesday, October 19, 2010

ஒரு வரி விமர்சணம் - one line reviews

நான் மகான் அல்ல - அதீத வன்முறையை தவிர்திருக்கலாம். மேலும் அந்த வயதில் அந்த சூழல் ஏற்பட்டதற்கும் விளக்கம் இல்லை!

எந்திரன் - தங்கத்தில் செய்த குப்பை. மற்றபடி அதன் வெற்றியில் எனக்கு சந்தோஷமே!

இன்செப்ஷன் (inception) - பொய் சொல்ல மாட்டேன். ஒன்னுமே புரியலைங்க. நமக்கு இதெல்லாம் ஜாஸ்தி!

இரும்பு மனிதன் 2 (iron man 2) - மேலே இன்செப்ஷன் விமர்சணம் படிக்கவும். மத்தபடி பறக்குறதெல்லாம் நல்லா இருந்தது!

சிங்கம் - மசாலா நெடி! சூர்யாவின் வீரியம் பட்டும் பிளஸ் பாயிண்ட்!

Monday, August 16, 2010

மறுபடியும் - maRupadiyum

படம் முழுக்க இறுக்கம் தான்! சிலர் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் போலிருக்கிறது. படம் முழுக்க எதையும் விட்டு கொடுக்காமல், ஒரு சில மனிதர்களின் முடிவு எப்படி சுற்றி இருப்பவர்களையும் ஆட்டி வைக்கிறது என்பதை நுண்ணியமாக, அழகாக செதுக்கி இருக்கிறார் பாலு மகேந்திரா!

இன்னொரு அற்புதமான விஷயம். வாழ்வில் எதையெல்லாம் அடித்தளமாக கொண்டு வாழ்ந்திருக்கிறோமோ, அதையெல்லாம் பறித்து விட்டால் கூட கண்ணியம் தவறாமல் வாழ முடியும் என்று காட்டியிருப்பது. அதே கோணத்தில் - கை கொடுக்க ஒருவர் இல்லையென்றால் எப்படி தவறான் பாதையில் சுலபமாக சென்று விட முடிகிறது (விநோதினியின் கதாபாத்திரம்)!

இப்போது சுறா, சிங்கம், கரடி என்று மனிதர்கள் காற்றில் பறப்பதைத்தான் காட்டுகிறார்கள். ஆனால் வாழ்க்கை யதார்த்தமாகத்தானே செல்கிறது! மறுபடியும்...

Wednesday, August 04, 2010

தோட்டத்துல பாத்தி கட்டி...

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு இன்று படிக்காதவன் படத்தில் வரும் "தோட்டத்துல பாத்தி கட்டி..." பாடலை கேட்டேன். பல வருடங்களுக்கு முன் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல் - இளையராஜா தான் காரணம்! பாடலில் (ஒலிப்பேழையில்) அமலா பாடும் பிட்டையும் சேர்த்திருக்கலாம்.

ஆனால் பாடல் வரிகள் ஒட்டியும் ஒட்டாமல் வரும். சூழல் என்னவென்றால் பட்டனத்திற்கு வரும் கிராமவாசி பட்டனத்தின் மெத்தனத்தையும் அவலத்தையும் சாடுவது போல வரும். ஒரு வரி - "புத்தனும் இப்ப பட்டனம் வந்தா போதை மரத்துல ஏறிக்குவான்...". ஹும் - கவிஞருக்கு பட்டனம் புரிந்த அளவிற்கு புத்தரை புரியவில்லை!

Thursday, July 08, 2010

ஒரு சிறிய கனவு

அப்துல் கலாமின் வாழ்க்கையை குறும்படமாக தொகுத்திருக்கிறார்கள். நடிகை ஷோபனா ஒரு முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் வருகிறார். ஒரு மணி நேரம் நீடிக்கும் படம் இது.

நான் கல்லூரி படிக்கும் போது கூட கலாமை அவ்வளவு அறிந்ததில்லை. ஒரு முறை ஹிக்கின்பாதம்ஸ் கடையில் அவரது "அக்கினிச்சிறகுகள்" புத்தகம் தென்பட்டு அதில் பின்புறம் எழுதியிருந்த "பதினெட்டு மணி நேரம் கண்விழித்து ஆய்வு செய்த போதும் கைகள் வீனை மீட்ட மறந்ததில்லை" என்ற வரிகள் அப்படியே பதிந்து விட்டன. அதன் பின் ஆங்கில வடிவமான "Wings of Fire" புத்தகத்தை படித்தேன்.

அவர் வாழ்க்கை பிரமப்பளிக்காமல் போவது கடினம். ராமேஸ்வரத்தில் பிறந்து, பல சாதனைகளுக்கு பிறகு பாரத பிரதமரானது சுலபமானது அல்லவே!
அவரை பற்றி அவரது இந்த துணுக்கிலிருந்து அறிந்து கொள்ளலாம்!

"தீப்பிழம்பான ஒரு மனத்துடனோ உயிருடனோ ஒப்பிட இந்த பூமின் மேலோ, கீழோ அல்ல்து உள்ளோ ஏதும் இல்லை!"
இதற்காகத்தான் அவர் 600,000க்கும் மேலான குழந்தைகளை சந்தித்திருக்கிறார். அதன் தாக்கம் போக போகத்தான் தெரியும்!

அந்த குறும்படத்தொகுப்பின் ஒரு முன்னோட்டம் கீழே.


திரைத்தகடை (dvd) இங்கே வாங்கலாம்:

கலாமின் வலைப்பக்கம் இங்கே:


Thursday, May 13, 2010

022 - கொடுமையை எதிர்த்து நில்


பெரும்பாலான மனிதர்களுக்கு பாதுகாப்பு என்பது மிகவும் இயல்பாக உணர்ச்சிகரமாக வருவது. உடலில் தொடங்கி, சொந்தம், பணம், எண்ணம் மற்றும் நம்பிக்கையை கூட வியாபித்து விடுகிறது.

சமூகத்தில் பல கொடுமைகள் நடப்பது இந்த பாதுகாப்புத்தன்மையை பயன்படுத்தித்தான். பாதுகாப்பை விட்டு வேறு சுழலில் சிக்கி விடக்கூடாதே என்ற எண்ணம் தான் பலரை கட்டி போட்டு வைக்கிறது. இதில் அவல நிலை என்னவென்றால் ஒரு சமூகமே இப்படி இருக்கும் போது அந்த சூழ்நிலையிலேயே ஒரு அரிப்புதன்மை ஏற்பட்டுவிடுகிறது (anarchy).

இந்த அரிப்புத்தன்மையை வேரறுக்கத்தான் இந்த குறிப்பு என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் இதை பின்பற்ற ஆணித்தரமாக பாதுகாப்புத்தன்மையை தேடும் வழக்கத்தை விடவேண்டும்!


Note: The image in this post is licensed with creative commons.

The copyright for this image belongs to Lawrence OP. Click on the image or here to view the image on Lawrence OP's website.

Tuesday, April 06, 2010

மரணம் அழைக்கும் போது... | When death calls...

ஒரு நாள், அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு அழைப்பு. அழைத்தது என் மேலாளர்.

"அடுத்த வாரம் நீ சென்னை செல்ல வேண்டும்.  23, 24 அல்லது 25, 26 - எந்த தேதி?" என்று கேட்டார். நான் பணியில் இருந்த காலம் வரை என்ன சென்னை செல்ல சொல்லி கேட்டதில்லை. நான் சில முறை சென்னையிலிருந்து வேலை செய்ய வேண்டும் என்று அனுமதி பெற்றிருக்கிறேன். வேகமாக ஒரு கணக்கு போட்டு 25, 26 வியாழன் வெள்ளி என்பதால் கூட சனி ஞாயிறும் சேர்த்து சென்னையில் இருந்து செல்லலாம் என்று அந்த தேதியை தேர்ந்தெடுத்தேன்.

கடைசியில் நான் வந்த வேலையை முடிக்கவே இல்லை. 25ம் மாலை என் பாட்டி மரணம் அடைந்த நாள். இதை எண்ணும் போது அந்த நேரம் அந்த நாள் நான் சென்னையில் இருந்ததை பார்த்து வியப்படையாமல் இருக்க முடியவில்லை. எப்படி பார்த்தாலும் வேறு வழியாக ஒரு வியாழன் நான் சென்னையில் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை.

எப்படியோ அவரை அவர் பிரியும் முன் பார்க்க முடிந்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. அவர் மரணத்தில் இன்னொரு ஆறுதலான விஷயம் அவர் விரைவாக மெளனமாக சென்றதுதான். எல்லாமே ஒரு 15 நிமிடத்தில் முடிந்திருக்கும். அவர் படித்த சிவபுராணம் எல்லாம் வீண் போகவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

மேலும் ஒரு பாடம் - எப்போது அழைப்பு வரும் என்று தெரியாது. எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்றே இருக்க வேண்டும்!

Bon Voyage பாட்டி - எல்லாம் நன்மைக்கே என்று தோன்றுகிறது!

Wednesday, January 06, 2010

இன்றொரு நாள் கழிந்தது... | Another day passes by...

அலுவலகத்தில் இருந்து திரும்பும் போது இந்த பாடலை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். இதை நீங்கள் கேட்டதில்லை என்றால் ஒரு முறை கேட்க வேண்டும்! "குரு ரமண கீதம்" என்ற ஒலிப்பேழையில், கிட்டதட்ட அனைத்து பாடல்களும் இளையராஜா பாடியது.

இந்த பாடல் முழுக்க முழுக்க உரைநடை வடிவில் உள்ள வார்த்தைகளை ஆலாபனை போல தொகுத்து வழங்கியிருப்பார். அது அவரது ஞானம். ஆனால் இந்த பாடலை பொருத்த வரை என்னை அதிகம் கவர்ந்தது வரிகள் தான். இரண்டு வரித்துளிகள் மனதில் பதிந்து விட்டன. நாம் வாங்கும் தன்மையில் அதிகம் இருக்கும் போது இந்த வரிகள் செய்யும் மாயையை விளக்குவது கடிணம்:

"இன்றொரு நாள் கழிந்தது என் வாழ்நாளில்..."
ஏதோ எழுந்தோம் செய்தோம் என்று இருக்கும் நாளில் இதை சரியான மனநிலையில் கேட்டால், முகத்தில் பச்சை நீர் தெளித்தது போல ஒரு விழிப்பு ஏற்படும். விளக்கம் கூட தேவையில்லை. இப்படித்தானே ஒவ்வொரு நாளும் போகிறது என்ற ஒரு நிதர்சனம்.

"இன்னொரு நாள் கிடைப்பதரிது மனமே..."
இதை விட பெரிய எச்சரிக்கை தேவையா? இப்போழுது தெருவில் நடக்கையில் தலையில் இடி விழுந்து மரிக்கலாம் தானே?

ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் பிறந்து, இரவில் மரிக்க போகிறோம் என்ற உணர்வுடன் வாழ்ந்தால் தான் முழுமையாக வாழ்வோம் என்று நினைக்கிறேன். செய்யும் செயல் எதுவாயினும் அதன் தன்மை சரியான அளவுகோலில் அமையும்!

Tuesday, January 05, 2010

பாரதி - Bharathi

"காக்கை சிறகினிலே..." - ஒரு காக்கையை பார்த்தால், சராசரி மனிதனுக்கு கல்லை எடுக்கத்தான் தோன்றும். இந்த கவிஞனுக்கு கடவுள் தெரிந்தது. சற்று தினங்களுக்கு முன் ரயிலில் இந்த பாடலை கேட்டு கொண்டிருந்தேன். ஒவ்வொரு முறை கேட்கும் போதும் ஒருவித வலி உணர்வுதான் ஏற்படுகிறது. ஏன் என்று விவரிக்க தெரியவில்லை. ஒரு குழந்தை போல சமூகத்தின் மடியில் விழுந்தவன் இவன். விழுந்ததன் மதிப்பு தெரியாமல் தூக்கி எறிந்து விட்டது சமூகம். நூறு ஆண்டுகள் பிறகும் அவன் வாழ்ந்ததன் அர்த்தம் புரியாவிடினும், அந்த உயிரின் மூலம் வெளிவந்த படைப்பின் அழுத்தம் புரிகிறது இப்போதுள்ள மக்களுக்கு.

"நல்லதோர் வீனை செய்தே அதை நலம் கெட புழுதியில் எறிவதுண்டோ..." என்று தன்னை பற்றித்தான் பாடினானோ? இவருக்கு பதிலாக இளையராஜா எழுதியது நினைவிற்கு வருகிறது: "வீதியில் இசைத்தாலும் வீனைக்கு இசையுண்டு!"

நிஜம்தான்! ஆனால் வீனை என்று தெரிந்தும் புழுதியில் எறிந்த நம்மை என்னவென்று சொல்வது!

Sunday, November 22, 2009

மெளனத்தின் வலி | The pain of silence







முத்துகுமாரின மரணம், இங்கே சத்குருவின் பேச்சு, இந்த கூட்டம் எல்லாமே உள்ளிருக்கும் வலியின் வெளிப்பாடுதானே? இந்த வலிதான் வன்முறையின் வெளிப்பாடு கூட. வன்முறை இனிமேல் உதவாது என்று இனியாவது புரிய வேண்டும் இல்லையா? மற்றும், இந்த வலி, யாருக்கு புரிய வேண்டுமோ அவருக்கு புரியவில்லையே? இதற்கு நம் அளவில் நாம் என்ன செய்யலாம்?

Friday, November 20, 2009

புறம் பேசுதல் | Talking behind someone's back

புறம் பேசுதல், நாம் நினைப்பதை விட பாதிப்பானது.

இது பழகிப்போனால், நாம் ஒருவரிடம் நேரில் பேசும் போது அதன் நம்பகத்தன்மை குறைந்து போகும். இது இருவரும் அறியாமலேயே நடக்கும் ஒன்று.

அதனால் தான் இரண்டு வழிகளில் ஒன்றை கடைப்பிடிப்பது நன்று:

  1. ஒருவர் இல்லையென்றால் அவரை பற்றி பேசுவதை தவிர்த்து விடுவது
  2. பேசும் போது யாரை பற்றி பேசுகிறோமா அவர் இருப்பதாக எண்ணிக்கொள்வது. அவர் இருந்தும் அதை பேசுவோம் என்றால் தாராளமாக பேசலாம்
இதற்கெல்லாம் அடிப்படை, புறம் பேசுவதில் கிடைக்கும் சுகம் இல்லாமல் போனாலும் நம் வாழ்வு இயல்பாக நடக்கும் என்ற தெளிவுதான்! 

Wednesday, October 21, 2009

ஆதவன் | Adhavan | Aadhavan

தமிழில்: ஹஹ்ஹஹ்ஹா!
ஆங்கிலத்தில்: LOL!

பிகு: என்னை சொல்லனும்! KS ரவிகுமார் டைரக் ஷன், வடிவேலு அப்புறம் நயந்தாரா photo போஸ்டர்ல, இதல்லாம் பாத்தும் போனேன்ல! Surya, time to take serious stock check on the movies you are signing up for!

Monday, October 12, 2009

ஈரம் - Eeram

ஈரம் - வெளியிலும் உண்டு, உள்ளும் உண்டு!

ஷங்கர், பிரகாஷ்ராஜ் இருவருமே பாராட்டுக்குரியவர்கள் தான். திறமையை தேடி பிடித்து படமாக தயாரிப்பதால் தானே இந்த மாதிரி படங்கள் வெளி வருகின்றன. அறிவழகனுக்கு இது முதல் படமா தெரியவில்லை. படம் தொடங்கி முடியும் வரை ஒரு தெளிவு தெரிகிறது.

இது ஸஸ்பென்சோடு பார்க்க வேண்டிய படம் என்பதால் மேற்கொண்டு எதுவும் எழுத வில்லை. இந்த மாதிரி முயற்சிகளை தாரளமாக வரவேற்கலாம்!
 
Web Analytics